Rahmân ve Rahîm olan Allah'ın adıyla  
Site içi arama :    
 
      Ana Sayfa   |   Genel Başkan   |   Haberler   |   Duyurular   |   Belgeler   |   Hakkımızda   |   İletişim
 
 
 

Ziyaretçi İstatistikleri
Aktif: 3
Bugün: 99
Toplam: 1.156.237
 


 
Küçük Çocuk

KÜÇÜK ÇOCUK

Evvel zaman içinde, karpuz saman içinde. Okula giden bir küçük çocuk vardı. O küçücüktü, ve okul da koskocaman. Ve küçük çocuk, avluya açılan bir kapıdan geçip, sınıfına hemencecik girebileceğini öğrenince mutlu oldu. Ve, gözünde okul ona artık koskocaman gözükmedi. Bir sabah artık uzunca bir süredir küçük çocuk okullu iken öğretmen dedi ki:‘Bugün bir resim çizeceğiz.’ ‘Ne güzel!’ diye düşündü küçük çocuk. Resim yapmasını severdi. Bir sürü resim çizebilirdi: Aslanlar, kaplanlar, tavuklar, inekler, trenler, gemiler-Hemen pastel boya kutusunu çıkarıverdi. Ve çizmeye koyuldu. Fakat öğretmen seslendi: ‘Bekleyin! ‘Daha hemen başlamayın!’ Herkesi süzdü, hazırlar mı diye baktı. ‘Şimdi’ dedi öğretmen, ‘Çiçekler çizeceğiz.’ ‘Ne hoş’ dedi küçük çocuk. Çiçek çizmeyi çok severdi. Ve güzel mi güzel çiçekler çizmeye başladı. Pembe ve mavi ve turuncu boyalarıyla. Fakat ‘Bekleyin!’ dedi öğretmen. ‘Ben göstereceğim size nasıl çizeceğinizi.’ Onunki kırmızıydı, yeşil saplı. ‘Haydi’ dedi öğretmen. ‘Artık başlayabilirsiniz.’ Küçük çocuk, öğretmenin çiçeğine baktı. Sonra da kendi çiçeğine. Kendi çiçeğini öğretmeninkinden daha çok sevmişti, fakat bunu söyleyemedi, defterindeki sayfayı çevirdi. Ve öğretmeninkine benzer bir çiçek çizdi. Kırmızıydı, yeşil saplı. Başka bir gün, küçük çocuk kapıyı dışardan kendi başına açmıştı, ve o anda öğretmen şöyle dedi: ‘Bugün killi çamurla bir şeyler yapacağız.’ ‘Ne güzel!’ diye düşündü küçük çocuk. Killi çamurla oynamayı severdi. Killi çamurdan bir sürü şey yapabiliyordu: Yılanlar ve kardan adam, filler ve fareler, arabalar ve kamyonlar ve killi çamura elini uzattı. Bir avuç almak için çekiştirirken çamuru, Öğretmen dedi ki: ‘Bekleyin! Daha başlama zamanı gelmedi!’ Herkesi süzüp, hazırlar mı diye baktı. ‘Şimdi’ dedi öğretmen, ‘Bir kap yapacağız.’ ‘Ne hoş’ dedi küçük çocuk. Kap yapmayı çok severdi. Ve her boyda türlü şekillerde kaplar yapmaya başladı. Fakat ‘Bekleyin!’ dedi öğretmen. ‘Ben göstereceğim size nasıl yapacağınızı.’ Ve herkese gösterdi, derin bir kabın nasıl yapılacağını. ‘Haydi’ dedi öğretmen. ‘Artık başlayabilirsiniz.’ Küçük çocuk öğretmenin kabına baktı. Sonra da kendininkine. Kendi yaptığı kabı öğretmeninkinden daha çok sevdi. Fakat birşey söylemedi. Elindeki killi çamuru bir top halinde yuvarladı yine. Ve öğretmeninki gibi bir kap yaptı. Derin bir kap. Ve çok geçmeden küçük çocuk beklemeyi öğrendi, ve izlemeyi, ve tam öğretmeninki gibi şeyler yapmayı. Ve çok geçmeden kendi başına artık hiçbir şey yapmadı. Bir gün geldi. Küçük çocuk ve ailesi başka bir eve taşındılar. Başka bir şehirde ve küçük çocuk başka bir okula gidiyordu tabii ki.Bu okul, öncekinden daha da büyüktü. Ve sınıfına avludan bir kapı da yoktu. Üst kata yüksek basamaklardan çıkmak zorundaydı, ve uzun bir koridor boyunca gitmeliydi sınıfına. Ve daha ilk günü yeni okulunda, öğretmen seslendi ‘Bugün bir resim çizeceğiz.’ ‘Ne güzel!’ dedi küçük çocuk, ve öğretmeni bekledi, ne yapılacağını söylemesi için. Fakat öğretmen, bir şey söylemedi. Sadece sınıfta sıraların arasında dolaştı. Küçük çocuğa geldiğinde ‘Sen resim çizmek istemiyor musun?’ dedi. ‘Evet.’ Dedi küçük çocuk, ‘Ne çizeceğiz?’ ‘Sen çizmeden, ben bilemem ki?’ dedi öğretmen. ‘Nasıl çizmemi istiyorsunuz?’ diye sordu küçük çocuk. ‘Niçin? Nasıl istiyorsan öyle.’ Dedi öğretmen. ‘Ve her renk olabilir mi?’ diye sordu küçük çocuk. ‘Her renk’ dedi öğretmen. ‘Eğer herkes aynı resmi çizseydi ve aynı renkleri kullansaydı, kimin, neyi çizdiğini nasıl bilebilirdim. Ve hangisinin hangisi olduğunu.’ ‘Bilmiyorum’ dedi küçük çocuk. Ve kırmızı bir çiçek çizmeye başladı, yeşil saplı.

 

 


 
 

 
 
 
 

 

 

 
  2021 © Öğder Adana. Tüm Hakları Saklıdır.   Son Güncelleme Tarihi: 13.03.2019Tasarım & Kodlama: TekD Web Tasarımı ve İnternet Hizmetleri